een tocht door zes Mekong landen 12/05-4/06

Bangkok

Dezelfde stad als begin en eindpunt. En zoals altijd in dergelijk geval, dezelfde stad maar zo verschillend. Om te beginnen het seizoen, toen ik hier aankwam in december was het weer aangenaam koel, veel buitenlandse bezoekers, ik vol nieuwsgierige energie aan het begin van een nieuwe zwerftocht. Dagenlang rondlopen en Azie opsnuiven in deze erg exotische en boeiende stad. En plannen, bekijken hoe de reis gaat verlopen, reisgidsen lezend, uitzoekend hoe we het gaan aanpakken, info inwinnen over de grensovergangen, visas versieren, intussen mijn lichaam tijd gunnend zich aan te passen aan deze nieuwe condities.

Nu is het een heel ander verhaal. Het is elke dag tussen de 35 a 40 graden, loodzwaar en vochtig, van rondlopen is geen sprake meer, taxis is het tegenwoordig devis, gelukkig zijn ze met velen en goedkoop. Wat in december zo'n exotische plaats was, is nu het voorportaal van mijn westerse thuisbeschaving, in vergelijking met wat ik in de tussentijd gezien heb, is Bangkok wel een erg "normaal" aandoende stad, ik ken zelfs mijn weg nog van vorige keer, maar dit maal valt er voor mij niets te doen, niets te arrangeren of te versieren.

Nu valt me vanalles op, wat ik 5 maand geleden niet gezien heb, ik kijk met andere ogen. De fijngebouwde Thai zijn weldoorvoed, vaak zelfs dik in vergelijking met hun buren op het zuid-oost Aziatisch schiereiland. En ze hebben geld, geld voor follies, modes, versiering, persoonlijk vervoer, gsm's, noem maar op. Het internet functioneert weer op een bijna normaal tempo, het openbaar vervoer is geen half dierentransport, en betalen geeft meestal recht op een zitje. Het is maar na ontbreken van al deze evidenties dat men ze ineens begint op te merken, ze waardeert.

Maar misschien wel het meest verschillende aspect deze tweede keer in Bangkok: ik wil naar huis. Hoeveel kilometer zou ik afgelegd hebben in deze vijf maand, en het grootste deel over land. Veel gezien, veel gedaan, veel gelezen, bezocht ontmoet geschreven en geleefd; het was intens en mooi, ja ja, ik besef dat ik verwend ben. Maar voorlopig ben ik voldaan, uitgeraesd, gelukkig en tevreden. Mijn enige verlangen gewoon naar huis, een beetje stilte en rust en iets langer dan drie dagen in hetzelfde bed, en arbeid, zelf iets produceren in plaats van alleen toeschouwer zijn.

Reizen zo'n prachtige bezigheid, ik kan me mijn leven niet voorstellen zonder, net zo min als mijn huis in Belgie. Als ik moe en met heel mijn boeltje versleten weer naar huis kom, weer mijn vlaams taaltje kan babbelen, weer mijn werk kan voortzetten, ben ik even content als bij het vertrek. Ik heb eveneens genoten van  het schrijven. De gekregen reacties van jullie, de lezers, waren aangenaam.

Ziezo, en laatste thai taxi naar de luchthaven , op naar huisje weltevree. Tot binnenkort, in Belgie Greta                                                        

 

Battambang

Ook naar Battambang via het water, langs drijvende dorpen, alles mobiel tot scholen en kerken toe. En weer geraken we verschillende keren vast in de modder. Het water komt niet hoger dan de borstkas van de mensen die in het water hun visnetten aan het uitzetten zijn. Het regenseizoen met zijn bevrijdend watersupplement komt er aan, nog even, en de rivieren kunnen weer riant bevaard worden.

Battambang is een rustig aangenaam stadje met nog veel frans-koloniale art-deco gebouwen.

Het was hier dat de Khmer Rouge zich terugtrok voor zijn zwanenzang. Ik bezoek er en kennis van een kennis die hier in een belgisch NGO project werkzaam is.

Na twee dagen verder naar de Thaise grens via het slechtste stuk beton in Cambodja aanwezig. De enige mogelijkheid, want de treinsporen liggen er nog altijd opgebroken bij na Pol Pot zijn laatste aktie. Afrikaanse toestanden; we zitten met vier achteraan, met twee vooraan op de passagierszetel en met TWEE in de chauffeurs zetel. Zo zigzaggen en hobbelen we tegen een pittig tempo tot aan de grens. Armoede heeft verwonderlijk van weg heel vaak hetzelfde gezicht, niet cultuur maar de portomone vaak de bepalende factor bij wijze van transport, gebruik oneigenlijk en uitputtend, van voertuigen die vaak aan het hilarische grenzen als men ze ziet, maar erg vermoeiend zijn om te ondergaan, mijn westers lichaam heeft wel vaker een dag recuperatie nodig na al het dooreen gerammel.